บทที่ 77 : ถูกป่าปี้จองตัวไปอีกสิบชาติแล้ว

"อื้อ....." ถังซินเหยารู้สึกหนักๆที่ตาของเธอ ก่อนที่เธอจะหมดสติไป

ก่อนที่เธอจะหมดสติ เธอได้ยิน่าปี้พูดอะไรกับสักอย่าง เพียงแต่เธอได้ยินไม่ชัด

ในความฝัน ความเย็นชาและความเข้าถึงยากของป่าปี้นั้นกลับกลายเป็นว่าสายตาของป่าปี้ทั้งอบอุ่นและอ่อนโยนต่อเธอ...