บทที่ 20 : จู่ๆคุณป่าปี้ก็จูบเธอ

โชคดีไปที่เธอสวยแบบธรรมชาติ จมูกของเธอก็ตรงสวยตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว ไม่งั้นล่ะก็ดั้งของเธอต้องเละแน่ๆ

"เธอจะไปไหน? เธอกลัวคุณหรอ?" เสียงโทนต่ำของเยี่ยจิงเฉินนั้นฟังแล้วเซ็กซี่จริงๆ เซ็กซี่จนขาเธอแทบอ่อนระทวย

หยุดเลยนะ คุณอย่ามาล่อลวงฉันนะ พูดให้เด็กประถมฟังยังน้วยได้เลยโอเคป่ะ?

คุณลวนลามฉันแบบนี้ แฟนคุณรู้มั้ยเนี่ย?

"ฉันไม่ได้กลัวค่ะ" เธอไม่กลัวอะไรทั้งนั้นแหละ นอกจากจะกลัวไม่มีเงิน

"งั้นคุณจะวิ่งหนีทำไม?"

ก็หนีไม่ให้คุณลวนลามฉันไงล่ะ ฉันวิ่งไม่ได้หรอ? หรือจะให้อดทนยืนนิ่งให้คุณลวนลามฉันล่ะ

"ฉันไม่ได้วิ่งนะคะ ฉันแค่จะถามว่าคุณซวี่เจ๋อเขาเช็คบิลไปหรือยังต่างหาก?" เธอหยุดก่อนจะกล่าวขึ้นว่า "ประธานเยี่ยคะ จะปล่อยฉันได้หรือยัง?"

ยั่งอยู่บนตัวคุณอย่างงี้

ถ้ายังอยู่อย่างงี้ล่ะก็คนอื่นจะต้องคิดว่าเราเป็นชู้กันมั้ย?

"จิงเฉิน"

"คะ........"

"เรียกฉันว่าจิงเฉิน"

"ทำไมคะ?"

"แล้วทำไมเธอถึงเรียกชื่อซวี่เจ๋อได้ล่ะ?"

"เพราะว่าเราเป็นเพื่อนกันไงคะ?"

"แล้วเราสองคนไม่ใช่เพื่อนกันหรอ?"

คุณทั้งโดดเด่นแล้วก็มีอำนาจหน้าตาขนาดนี้ ไม่มีใครอยากเป็นเพื่อนกับเลยคุณหรอ?

"เอามือคุณออกไปด้วยค่ะ"

"เรียกก่อนสิ"

"ถ้าคุณปล่อยแล้วฉันถึงจะเรียกค่ะ"

"คุณเรียกก่อนผมถึงจะปล่อย"

"ถ้าคุณปล่อยแล้วฉันถึงจะเรียกค่ะ"

"คุณเรียกก่อนสิ แล้วผมจะปล่อย"

คุณคะ หยุดเถอะ

"จิงเฉิน"

"อืม เด็กดี" เขาหน้านิ่ง

"ปล่อยได้แล้วค่ะ"

เยี่ยจิงเฉิน : "........"

ที่แท้แล้วประธานแห่งบริษัทเยี่ยหวงเยี่ยจิงเฉิน คุณป่าปี้ของหลิงหลิงกับหลานหลานก็เป็นคนโรคจิตนี่เอง

ฟางซวี่เจ๋อชวนเธอมาทนข้าวแท้ๆแต่สุดท้ายกลับเป็นเธอที่ต้องจ่ายค่าอาหารเอง

เธอตัดสินใจว่าให้ตายยังไงต่อไปคงไม่มาทานอาหารไทยที่นี่อีก QAQ ฉันล่ะเจ็บใจเสียจริงๆ?

คุณป่าปี้ของหลิงหลิงกับหลานหลาน ท่านประธานที่มีทรัพย์สินตั้งมากมายแต่ไม่พกเงินเนี่ยนะ นี่มันไม่มืออาชีพเลยอ่ะ

ในซีรีส์พวกประธานบริษัททั้งหลายยังสามารถฟาดเงินเป็นล้านๆให้กับนางเอกได้เลย

ขอร้องล่ะคุณประธานช่วยทำแบบนั้นหน่อยอ้ากกกกกก

"ไปกันเถอะ ฉันจะไปส่งเธอกลับบ้าน" คุณป่าปี้ที่ขับรถไมบัคราวกับพระเอกในละครที่ลดกระจกลงด้วยความเท่ของเขาพร้อมกับพูดกับถังซินเหยา

เท่ซะจนไม่มีเพื่อนคบเลย

ถังซินเหยาถูกบีบจนแทบจะร้องไห้ เธออยากจะหาเชือกรองเท้าสักเส้นไปผูกคอหน้าบ้านคุณป่าปี้ของเด็กๆจริงๆ

"เก็บค่ารถมั้ยคะ" ถังซินเหยาเหล่ตาถามเขา

เยี่ยจิงเฉินถูกสายตาที่เย้ายวนของถังซินเหยามอง ความรู้สึกที่แสนคุ้นเคยที่อยู่ลึกๆข้างในก็ฝุดขึ้นมา

ยังจะมาทำหน้าเย้ายวนอีก คนที่บ้านเธอก็เหมือนกัน

"ไม่" เยี่ยจิงเฉินเม้มปาก

ถังซินเหยาคิด เธอเลี้ยงข้าวคุณป่าปี้ แฟนของคุณป่าปี้ แล้วก็ลูกพี่ลูกน้องของคุณป่าปี้อีก ตอนนี้ให้ป่าปี้ไปส่งเธอที่บ้าน ก็สมเหตุสมผลดีแล้วนี่

แล้วก็ควรจะมาส่งเธอสักสามครั้งด้วยซ้ำ

ถังซินเหยาเปิดประตูรถหรูไมบัคออก แล้วเข้าไปนั่งอย่างสบายใจ

รถคันหรูถูกขับมาถึงบริษัทอย่างมั่นคง

ชีวิตนี้ของเธอยังไม่เคยนั่งรถที่มีราคาแพงมากขนาดนี้มาก่อนเลย อยากจะถ่ายรูปสักรูปแล้วอัพเวยปั๋ยอวดเสียจริงๆ

"ขอบคุณค่ะที่มาส่งฉัน"

ไม่ใช่สิ ไปทานข้าวแต่ไม่พกเงิน การมาส่งฉันกลับบ้านก็เท่ากับค่าอาหารไง

จู่ๆร่างสูงใหญ่ของเยี่ยจิงเฉินก็ดันเข้ามา

มือทั้งสองข้างของถังซินเหยาวางอยู่บนอกของเธอพร้อมกับเบิกตาโตแล้วพูดกับเยี่ยจิงเฉินว่า : "ถ้าคุณลวนลามฉัน ฉันแจ้งตำรวจนะคะ"

คุณป่าปี้ คุณนี่กะล่อนจริงๆ นี่คุณเป็นอะไรมากป่ะ

เยี่ยจิงเฉินพูดเย้ย "คิดมาก"

'คุณคิดมากไป คุณเอาแต่พูดคำนี้ แต่คุณก็ไม่เคยรู้สึกแบบนั้นกับฉันจริงๆ.....' ถังซินเหยาเผลอร้องเพลง (คิดมากไป) ในใจโดยที่ไม่รู้ตัว

เยี่ยจิงเฉินเม้มปากแล้วก็ปลดเข็มขัดนิรภัยให้แล้วถอยออกมาจากร่างของเธอ

ถังซินเหยารู้สึกมึนงงเล็กน้อย หรือว่าเป็นการกล่าวหาคุณป่าปี้กันนะ หรือจริงๆแล้วคุณป่าปี้คือสุภาพบุรุษ?

"เมื่อกี้ฉันแค่หยอกคุณเล่นน่ะ" ถังซินเหยายิ้มหวานกับเยี่ยจิงเฉินจนมองความลำบากใจในใจไม่ออก

"ประโยคไหน?" เยี่ยจิงเฉินถาม

"ที่บอกว่าจะแจ้งตำรวจจับคุณไงคะ"

ถังซินเหยาลงจากรถ เยี่ยจิงเฉินเอนตัวออกมาพร้อมกับเกี่ยวมือของเธอ

ถังซินเหยาตบหน้าของเธอ นี่ทำเหมือนฉันเป็นหมาใช่มั้ย? แค่เกี่ยวมือฉันก็คิดว่าฉันจะกลับไปหาหรอ?

แต่เธอก็ก้มตัวลงมาถาม : "มีอะไรอีกมั้ยคะ?"

ทันใดนั้นเยี่ยจิงเฉินก็ยื่นมือออกมาเกี่ยวเอวของถังซินเหยาพร้อมกับกดหัวของเธอลงมาแล้วก็ประกบริมฝีปากลงไปจูบเธอ........

ถังซินเหยาถึงกับช็อค เยี่ยจิงเฉินเขา.....

หรือว่า เขาจะนึกถึงเรื่องเมื่อหกปีที่แล้วออกแล้ว?