บทที่ 7 กดถูกใจให้ลูกชายสามสิบสองครั้ง

“ซินเหยา......”

ถังซินเหยาทำเป็นไม่เห็นผู้ชายคนนั้น จูงมือลั่งหลิงและเค่อหลานผ่านไปเฉยเลย

“ซินเหยา......”ลู่หงเทียนทำหน้ามุ่ยและไปจับแขนของถังซินเหยาไว้ ดำหนิเธอด้วยความโกรธเล็กน้อย“นี่เป็นท่าทางที่เธอทำกับผู้อาวุโสเหรอ?”

แววตาหามีแววไม่ ไม่เห็นเหรอว่าคุณย่าไม่อยากเจอเธอ?

เด็กนี่ เธอยั่วโมโหนายพลลู่ไม่ได้หรอก ตอนนี้ถึงแม้จะหลบยังไงก็หลบไม่พ้นหรอก

ถังซินเหยากระพริบตาปริบๆ ยิ้มออกไปอย่างสดใสและพูดว่า“อ๋อ ขอโทษจริงๆค่ะ ฉันไม่เห็นท่านจริงๆ”

“เธอกลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?”ลู่หงเทียนถาม

“เมื่อวานค่ะ ใช่สิยังไม่ได้แสดงความยินดีกับท่านนายพลลู่เลยที่ได้เลื่อนขึ้นมาสองขั้น มาเป็นนายพลระดับสูงแล้ว”

“ทำไมถึงไม่บอกฉัน จะได้จัดคนให้ไปรับเธอ”

ถังซินเหยายังคงยิ้มเหมือนเดิม ดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้นเต็มไปด้วยความสงสัยและถามว่า“ฉันกลับมานั้นมันเป็นเรื่องที่ต้องจัดการเอง แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับพลทหารลู่?ทำไมต้องบอกคุณด้วย”

ลู่หงเทียนทำสีหน้าอย่างเย็นชา“ฉันเป็นพ่อเธอนะ”

เด็กคนนี้ เธอโมโหแทนลู่หงเทียนแล้ว

“ท่านนามสกุลลู่ ฉันนามสกุลถัง ฉันกับท่านนายพลลู่ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน ทุกคนก็รู้ว่าฉันเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีพ่อแม่ เรื่องของฉันคงไม่ไปวุ่นวายกับท่านนายพลลู่หรอกค่ะ ฉันก็เหมือนคนยากจนพวกนั้น ถ้าเกิดฉันเข้าไปใกล้ท่านนายพลลู่เกรงว่าใจทำให้สังคมชั้นสูงของท่านแปดเปื้อน”

ถังซินเหยายิ้มอย่างอ่อนหวาน“จะว่าไปแล้ว ตอนแรกที่คุณจากฉันกับแม่ไป ฉันก็รับเงินของท่านมาห้าแสน ตอนนี้มันก็เป็นการตัดขาดความสัมพันธ์ของพวกเราแล้ว แต่ถ้าให้พูดจริงๆแล้ว ระหว่างความสัมพันธ์ของพวกเราก็เป็นแค่คนแปลกหน้าเท่านั้น ฉันรับปากท่านนายพลแล้ว ไม่ผิดสัญญาง่ายๆหรอก รับปากกับคนอื่นแล้วก็ต้องทำให้ได้ เรื่องแบบนี้แม้เด็กสามขวบก็รู้”

ใบหน้าที่แดงก่ำของลู่หงเทียนก็ซีดขึ้นมา ไม่กี่ปีมานี้ไม่เคยกล้ามีใครมาพูดเยาะเย้ยมากับเขา“แก......”

“คุณครูสอนหนูมาตั้งแต่เด็กว่า รับปากคนอื่นแล้วยังไงก็ต้องทำให้ได้ หม่ามี้ทำถูกแล้วค่ะ”เค่อหลานเค่อหลานเป็นเด็กที่ฉลาดมาก เงยหน้าขึ้นมาพูดเสียงใสสนับสนุนหม่ามี้ของตัวเอง”

ถึงแม้ว่าเธอไม่แน่ใจว่าคุณปู่คนนี้เป็นใคร แต่ว่าเธอรู้ว่าหม่ามี้ไม่ชอบคุณลุงคนนี้

คนที่หม่ามี้ไม่ชอบ เธอก็ต้องไม่ชอบไปด้วย ดังนั้นเธอเลยตัดสินใจที่จะเกลียดคุณลุงคนนี้

“หลานหลานฉลาดจริงๆเลย คนเราน่ะต้องรักษาสัญญา รับปากคนอื่นแล้วต้องทำให้ได้”ถังซินเหยายิ้มพูด

ลู่หงเทียนถึงจะสังเกตเห็นว่าถังซินเหยาจูงมือเด็กสองคน ตอนที่เขาเห็นเด็กนั้น ลู่หงเทียนตกใจมากและทำหน้าตาเคร่งขรึมถามว่า“เด็กพวกนี้ลูกใครกัน?”

“ลูกฉันเอง”ถังซินเหยาพูดอย่างภูมิใจ

ลูกรักของเธอทั้งฉลาดทั้งน่ารัก พวกเขาเป็นสมบัติที่เธอภาคภูมิใจที่สุดแล้ว

เธอไม่เคยรู้สึกอยากปกปิดเลยที่ตัวเองได้เป็นแม่คน แต่กลับเป็นเกียรติด้วยซ้ำไป

“งั้นพ่อของเด็กเป็นใคร?”

เหมือนเกินไปแล้ว เหมือนอย่างกับแกะออกมา

ถังซินเหยากรอกตาให้ลู่หงเทียนอยู่ในใจ เธอซื้อห้องที่ทะเลใช่ไหม นี่มันไม่กว้างไปหน่อยเหรอ?

“คุณลุงครับ ถ้าหากว่าไม่มีอะไรมาพิสูจน์ได้ว่าเกี่ยวข้องกันกับหม่ามี้ของผม ก็ไม่ได้มีสิทธิมาถามเรื่องส่วนตัวของหม่ามี้ผม”ลั่วหลิงที่น่าตาน่ารักก็พูดออกไปอย่างจริงจัง

ถังซินเหยาชมลูกชายตัวเองอยู่ในใจ กดถูกใจไปสามสิบสองครั้ง

“เด็กคนนี้......”

ถังซินเหยาพูดขัดจังหวะลู่หงเทียนว่า“ท่านนายพลลู่พ่อของเด็กทำงานอยู่ที่องค์กรนาซ่า ไม่ได้อยู่ในประเทศด้วยซ้ำ”

ไม่เพียงแต่ไม่ได้อยู่ในประเทศ ยิ่งกว่านั้นยังอยู่บนดางอังคาร

หลายปีมานี้ถังซินเหยาก็อยู่ต่างประเทศ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะมีความสัมพันธ์อะไรกับเขา?

อาจจะเป็นเพราะอาจจะเป็นคนหน้าเหมือน เป็นเพราะตัวเองมีความรู้สึกไวเหรอ?

ลู่หงเทียนวันๆอยู่แต่กับผู้ชาย รับโทรศัพท์และเดินออกไป และก็ไม่ได้สนใจว่าถังซินเหยากับลูกทั้งสองจะรู้สึกอย่างไร ก่อนไปก็บอกกับถังซินเหยาว่าอีกสองวันจะติดต่อไป

ถังซินเหยาตอบกลับไปว่า“ขอร้องอย่าติดต่อมา！”