บทที่ 6 ลูกหัวแก้วหัวแหวน

หลัวเหยียนฉีเป็นคนรวยล้นฟ้า อาศัยอยู่คนเดียว อยู่อย่างหรูหรา

ถังซินเหยาไม่ได้ถือสาลั่วหลิงกับเค่อหลานเลยแม้แต่น้อย สุดท้ายก็เข้าไปอยู่ในบ้านของหลัวเหยียนฉีแบบนั้น

บ้านของพวกเขาอยู่ไม่ไกลจาก หลังจากนี้ลั่วหลิงกับเค่อหลานก็ไปเรียนอย่างสะดวกสบาย

วันที่สองสภาพอากาศดูมืดครึ้ม เหมือนว่าฝนจะตก

หลัวเหยียนฉียังมีงานที่ต้องจัดการ ถังซินเหยาก็พาเค่อหลานกับลั่วหลิงไปซื้อดอกกุหลาบสีฟ้าไปเยี่ยมแม่ของตนเอง

“หม่ามี้ทำไมพวกเราต้องมาที่นี่ด้วย?คุณป้าคนสวยคนนี้เป็นใครกันคะ?”เค่อหลานทำหน้าอยากรู้อยากเห็นมองไปที่หลุมฝังศพที่มีรูปคุณป้าคนดสวยติดอยู่ ถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนนุ่ม

ถังซินเหยาเอาดอกกุหลายสีฟ้าวางลง ปัดๆรูปภาพ เอื้อมมือไปลูบที่หัวของเค่อหลานเบาๆ ยิ้มด้วยความเสียใจเล็กน้อยและพูดว่า“นี่ไม่ใช่คุณป้าคนสวยหรอกลูก นี่เป็นคุณยายของพวกหนู เป็นหม่ามี้ของหม่ามี้เอง พวกเรามาที่นี่ก็เพื่อมาเยี่ยมคุณยาย”

“แม่ สองคนนี้เป็นหลานของแม่นะหลิงหลิงกับหลานหลาน พวกเขาเป็นเด็กดี แถมฉลาดอีกด้วย มีพวกเขาอยู่ข้างๆหนู หนูก็ไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้หนูพอใจกับชีวิตมาก พวกเขาเป็นความสุขที่สุดแล้วสำหรับชีวิตนี้ของหนู พวกหนูจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขนะคะ”

“มาเร็วลูกรัก เรียกคุณยาย”

ลั่วหลิงกับเค่อหลานเรียกอย่างเชื่อฟัง“คุณยาย！”

“คนนี้คือคุณยายเหรอคะ?”เค่อหลานดูรูปของคุณยายอย่างประหลาดใจ และถามว่า“งั้นคุณยายอยู่ไหนคะ?ทำไมหนูไม่เคยเจอเลย ทำไมคุณยายไม่มาหาหนูกับพี่คะ?หรือว่าคุณยายไม่ชอบหนูกับชายคะ?”

“ไม่ใช่แบบนั้นลูก คุณยายชอบพวกหนูมากนะ ก็เหมือนกับที่หนูชอบหม่ามี้กับี่ชายลูกนั้นแหละ แต่ว่าคุณยายไปที่ไกลมากๆ กลับมาไม่ได้แล้ว แต่ยังไงคุณยายก็เป็นห่วงพวกหนูมากและจะอยู่ที่ไกลๆคอยปกป้องหม่ามี้ หลิงหลิงและหลานหาน”

เค่อหลานคิดๆดู เหมือนกับที่เธอชอบหม่ามี้และชอบลั่วหลิง งั้นก็ต้องเป็นว่าชอบมากๆเลยสิ

“คุณยายกลับมาไม่ได้แล้ว พวกเราก็ไปหาคุณยายได้นี่คะ”

“แต่ว่าหม่ามี้ไม่รู้ทางนะลูก ไปไม่ได้หรอก คุณยายรู้ว่าหม่ามี้ หลิงหลิงและหลานหลานอยากไปหา แค่นี้คุณยายก็ดีใจมากแล้ว”

“งั้นหนูต้องรีบโต รอโตมาแล้ว จะหาเงินมาเยอะๆเอาไว้เลี้ยงหม่ามี้ หลังจากนั้นจะยังต้องพาหม่ามี้ไปหาคุณยาย”เค่อหลานพูดด้วยสีหน้าที่จริงจัง“หม่ามี้ต้องคิดถึงคุณยายมากๆใช่ไหมคะ ถ้าวันหนึ่งหนูไม่เจอหม่ามี้แล้ว ต้องคิดถึงหม่ามี้มากๆแน่เลย หม่ามี้ไม่ได้เจอหม่ามี้ของตัวเองนานขนดนี้แล้ว หม่ามี้ต้องคิดถึงคุณยายมากๆเลยแน่ๆ หนูรู้ค่ะ หนูจะเอาลูกอมสายรุ้งที่หนูชอบที่สุดเก็บเอาไว้ วันหลังตอนที่ไปหาคุณยายหนูจะได้เอาให้คุณยาย”

คำพูดที่ไร้เดียงสาของเด็ก ได้ยินเค่อหลานพูดแบบนี้ ถังซินเหยาก็รู้สึกเหมือนจะร้องไห้ น้ำตาก็เกือบไหลออกมาแล้ว

ลั่วหลิงเป็นคนที่หลบหลีกเค่อหลานไม่ได้ เขาเพียงแค่ยื่นมือไปจับที่นิ้วโป้งของถังซินเหยา ทำหน้าอย่างจริงจังพูดว่า“หม่ามี้ หลังจากนี้หนูจะปกป้องหม่ามี้กับน้องสาวเอง จะไม่ให้ใครหน้าไหนมารังแกได้”

“หนูก็จะปกป้องหม่ามี้กับพี่ชายเองค่ะจะไม่ให้ใครมารังแกหม่ามี้กับพี่ชายด้วย”เค่อหลานตั้งใจพูดความตั้งใจออกมาทันที

ในใจถังซินเหยาก็อ่อน รู้สึกอุ่นใจ เธอคุกเข่าลงไป และก็กอดเด็กทั้งสองคนอย่างแน่นอยู่ในอ้อมอก พวกเขาทั้งสองคนเป็นเทวดาและนางฟ้าน้อยๆของเธอ มักจะเยียวยาความเจ็บปวดเธออย่างไม่ได้ตั้งใจ

ในตอนแรกที่เธอยืนหยัดที่จะคลอดลั่วหลิงกับเค่อหลานนั้นมันเป็นความคิดที่ถูกต้อง

“หม่ามี้ ตรงนั้นมีผู้ชายคนหนึ่งจ้องพวกเราอยู่”เค่อหลานโอบอยู่ที่บนไหล่ของถังซินเหยา เข้าไปกระซิบเตือนที่ข้างหูของเธอ”

ถังซินเหยาเงยหน้าขึ้นมา ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งที่คุ้นเคยแต่กลับแปลกหน้ายืนเงียบๆไม่ไกล