บทที่ 339 คิดแต่จะมาฉวยโอกาส

นัยน์ตาเย็นชาของอวี้หนานเฉิงมีชั่วพริบตาหนึ่งที่นิ่งไป ตามมาด้วยฝ่ามือค่อยๆ อุ่นขึ้น ความไม่พอใจในใจค่อยๆ หายไป พักใหญ่ เขากุมมือของเซิ่งอันหราน

"ขอโทษ"

เซิ่งอันหรานส่ายหน้า...