บทที่ 338 แม่......แม่ไม่ต้องขอร้องเขา

อวี้หนานเฉิงได้ยินเพียงเสียงเลยหันหน้าไปเท่านั้น เริ่มแรกฟังไม่ค่อยได้อะไร และเขาก็ไม่คุ้นกับเสียงนี้ แต่ตอนหันหน้าไป นัยน์ตาสะท้อนร่างแปลกหน้าแต่คุ้นเคย

สีหน้าเขาค่อยๆ...