บทที่ 305: ผมอยากเลี้ยงข้าวคุณ

“เป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

เซิ่งอันหรานวางตะเกียบลง จ้องมองอวี้หนานเฉิงอย่างไม่สบอารมณ์ “ฉันดูเหมือนผู้หญิงรวยที่เลี้ยงคนอื่นได้หรือไง? เมื่อวานฉันโอนเงินให้ลียงไปหกแสนยังทุกข์ใจจะตายอยู่แล้ว”

เดิมทีสีหน้าของอวี้หนานเฉิงเป็นปกติ...