บทที่ 123 อย่าปล่อยให้ผมรอนานเกินไป

"ถึงแล้ว"

แหบต่ำของอวี้หนานเฉิงดังขึ้นในรถ ทำให้เซิ่งอันหรานได้สติกลับมา เธอมองออกไปทางด้านนอกหน้าต่าง สภาพแวดล้อมของชุมชนดูรู้สึกคุ้นตามาก เธอเหม่อลอยอีกครั้ง ราวกับว่าการไปทานอาหารเย็นเพิ่งจะเกิดขึ้นเมื่อกี้นี้เอง

“ขอบคุณค่ะ”...