บทที่ 179 เธอไม่มีโอกาสแล้ว

แผลที่ข้อมือของ เฉียวอีเหรินได้รับการรักษาแล้ว และนอนอยู่บนเตียงถ่ายเลือด ใบหน้าของเธอขาวราวกับกระดาษ

เฉียวเจิ้งกั๋วปล่อยให้พยาบาลออกจากห้องและปิดประตูด้วยมือเปล่า

“พ่อ...”...