บทที่144 เป็นคุณนายตระกูลลี่โดยตรง

เพราะจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่ตนเองเป็นเหมือนกับซุ่ยซุ่ย ที่รอลี่เย่ถิงกลับบ้านอย่างดื้อรั้น ไม่ว่าแม่บ้านเฉินจะเกลี้ยกล่อมอย่างไร เธอก็ยืนกรานที่จะรอเขากลับมาทานข้าวและกลับห้องพักผ่อนด้วยกัน

ลี่เย่ถิงเองก็งานยุ่งมากในเวลานั้น

หรือควรจะพูดว่าเขางานยุ่งเสมอมา

แต่ในตอนนั้นถึงแม้ลี่เย่ถิงจะพูดกับเธอเพียงคำหรือสองคำที่โต๊ะอาหารเย็นและกล่าวราตรีสวัสดิ์กับเธอก่อนนอน...