บทที่ 309 บัตรเชิญงานหมั้น

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน วินาทีที่เธอรู้สึกว่าแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว มือที่จับไหล่ของเธอไว้ก็คลายออก

หร่วนซือซือเหมือนปลาที่ถูกปล่อยกลับลงไปในน้ำ หายใจเข้าอย่างหอบ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ...