บทที่ 148 เธอตกหน้าผา ฉันช่วยเธอไม่ได้

สีหน้าของหนานกงเฮ่าเริ่มเปลี่ยนสีทีละนิด มองเย่ฉ่าวเฉินอย่างไม่ละสายตา "ฉ่าวเฉิว พวกเราเป็นเพื่อนกันมากี่ปี ฉันไม่เคยของร้องอะไรนายเลย วันนี้ถือว่าฉันขอ ปล่อยฉันกับเวยเวยไปได้ไหม?"

เย่ฉ่าวเฉินกัดฟันดังกรอด...