บทที่ 233 ฝ่ามือหลังมือต่างก็เป็นเนื้อ

เฉินเฟิงย่นคิ้วแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ความทรงจำที่หลินหลานมีต่อเขายังคงอยู่ ดังนั้นเขาพูดอะไรไปในสายตาของหลินหลานก็ยังคงเป็นการแก้ต่างให้ตัวเอง

หัวคิ้วของเซี่ยเว่ยกั๋วย่นติดกัน...